In Memoriam

Kerkraam noordertransept met de herfstkleuren op de achtergrond.

Cornelia Leuntje Ruissen – van de Guchte
(15 maart 1927 – 7 november 2019)

Corry van de Guchte is opgegroeid in Wemeldinge. Ze kreeg verkering met Rinus Ruissen uit Kattendijke, maar pas na de oorlog konden ze trouwen. Rinus had tijdens de oorlog een oproep gekregen voor tewerkstelling in Duitsland. Dat was een zware tijd voor Rinus en ook voor Corry. Contact was er door de brieven die ze elkaar schreven. Corry is hem trouw gebleven en na hun huwelijk in 1950 zijn ze in Kapelle gaan wonen. Ze hadden een goed contact met ds. van der Hel, de predikant in Kattendijke. Op aanraden van deze dominee, die later in Lent werkzaam was, zijn zij ook in Lent komen wonen. Rinus huurde een boomgaard van de kerk en Corry verkocht fruit aan huis. Het waren gelukkige jaren: hun leven samen en daarbij het werk en andere activiteiten (voor Corry het kerkkoor). Ze waren nog steeds kinderloos, maar na 18 jaar huwelijk werd hun dochter Karin geboren. Een groot wonder in hun leven. Corry werd een zorgzame moeder. Inmiddels woonden in Kloetinge aan de Zomerweg, terug in Zeeland, heel vertrouwd. Later kwam schoonzoon Johan in de familie en ze kregen drie kleinkinderen. Corry en Rinus hebben veel goeds met het gezin van hun dochter kunnen delen. Rinus is overleden in 2009 en Corry miste hem erg. Toen ze zelf meer verzorging nodig had en moest verhuizen naar Ter Weel in Rilland, fleurde ze op door de gezelligheid met de mensen om haar heen. In de dankdienst voor haar leven lazen we Psalm 23, over de zorgzame leiding van God in je leven. De HEER is mijn herder, zo heeft Corry het ervaren.
Ds. Rein Brand.

 

Christiaan Wilhelm Paans.
(5 maart 1939 – 30 november 2019).

Wim Paans is opgegroeid in Werkendam en na een tussenliggende periode teruggekeerd naar de omgeving van Rotterdam. Hij werkte bij de gemeente Rotterdam en woonde in Hendrik-Ido-Ambacht. Daar heeft hij zijn vrouw Janneke leren kennen. Janneke werkte in het onderwijs. Vooral via haar groeide de kring van mensen om hen heen. Zij kregen drie zonen. Toen die het huis uit waren, hebben ze samen veel gereisd, zoals naar Denemarken waar de zus van Wim woont. Er kwamen kleinkinderen en oma en opa werden vaak gevraagd om op te passen. Ze zijn in Kloetinge komen wonen toen het ouderlijk huis van Janneke beschikbaar kwam. Voor Janneke was Kloetinge heel vertrouwd en ook Wim voelde zich er goed thuis. Een lange periode van ziek zijn brak aan. De eerste behandelingen sloegen goed aan. Ik leerde Wim drie jaar geleden kennen, toen kon hij veel minder en had hij minder kracht voor zijn hobby. Hij wees op het beeldhouwwerk in de kamer. Prachtig om te zien! Wim maakte ook gedichten, op zijn ziekbed vertelde hij erover en reikte mij een papier aan:…het licht doet met me wat het wil, / of ik al ga, of ik sta stil, / of ik iets neem, of ik iets leg neer, / bij alles is het licht mijn heer. Wim verlangde naar “het licht” en dacht daarbij aan God. In de dankdienst voor zijn leven lazen we daarom Psalm 36: God, die de bron van het leven is, door Gods licht zien wij licht. Zo moge het zijn: voor Wim, voor zij vrouw Janneke en hun kinderen en kleinkinderen.
Ds. Rein Brand.

Jan Paardekooper
(20 maart 1946 – 14 december 2019)

Jan Paardekooper woonde samen met zijn vrouw Lies aan de Oostmolenweg. Kort nadat ze getrouwd waren, hebben ze samen op het terrein van de ouders van Jan een bedrijf opgebouwd. Het werd uiteindelijk het hoveniersbedrijf en tuincentrum ‘Paardekooper’. Hier te werken was de lust van zijn leven. Jan en Lies vonden het heel fijn dat hun zonen Dave en Niels mee gingen werken in het bedrijf en dat ze dit uiteindelijk hebben overgenomen. Jan zou hand- en spandiensten blijven verrichten. Helaas is het daar nauwelijks van gekomen omdat hij ernstig beperkt raakte na een ziekenhuis opname. De laatste jaren van Jan zijn overschaduwd door pijn. Zijn vrouw Lies, zijn kinderen en kleinkinderen waren en bleven intens verbonden met Jan. Lies zette zich tot en met in voor de dagelijkse zorg om Jan. Met persoonlijke woorden van verbondenheid hebben zijn kinderen en kleinkinderen hun dankbaarheid en liefde geuit tijdens de afscheidsdienst in de Geerteskerk, waar de nadruk lag op de kern van Psalm 23: ‘want Gij zijt bij mij’. Veel mensen waren bij de dienst aanwezig. In een lange stoet liepen zij naar de begraafplaats in Kloetinge, voorafgegaan door de leden van het Sint Sebastiaans gilde waar Jan zelf ook deel van uit maakte. Wij wensen zijn vrouw Lies, zijn kinderen en kleinkinderen Gods liefdevolle nabijheid toe bij het dragen van dit verlies.
A. Jobsen

Jan Willem Sinke
(15 februari 1926 – 21 januari 2020)

Jan Sinke is geboren in Goes. Hij is hier opgegroeid en getrouwd met Francien Vermeule uit Kloetinge. Bij de kerkelijke bevestiging van hun huwelijk was de trouwtekst  Jezus was ook genodigd (bij de bruiloft te Kana, Johannes 2: 2). Francien weet het nog precies en bij het gedenken van het leven van Jan dachten we aan de betekenis van dit Bijbelgedeelte, ook nu. Het is belangrijk dat Jezus erbij is op je levensweg samen als echtpaar en samen met anderen. Op jonge leeftijd heeft Jan een moeilijke tijd meegemaakt, toen hij in 1947 als militair uitgezonden werd naar Nederlands Indië in de tijd van de politionele acties. Hij heeft daar de spanning en dreiging meegemaakt, maar na terugkeer in Nederland bleef dat een gesloten boek. Jan kon een nieuw leven opbouwen samen met Francien. Zij kregen twee zoons. Hij had fijn werk als vrachtwagenchauffeur. Lange, verre reizen maakte hij en had daarbij een grote zelfstandigheid. Na zijn pensioen kon Jan zijn leven verder invulling geven. Nu maakte hij lange reizen samen met Francien. Met de auto naar Frankrijk en andere landen in Europa. Thuis in Kloetinge deed hij vrijwilligerswerk bij onze kerkelijke gemeente. Later verhuisden Jan en Francien  naar Goes. De laatste jaren ging zijn gezondheid achteruit. De beperkingen maakten dat ze meer thuis waren. Ze waren niet alleen opa en oma, maar inmiddels ook oud-opa en oud-oma geworden van hun achterkleinkinderen. Na een korte tijd in het ziekenhuis is nog vrij plotseling een einde aan Jan zijn leven gekomen. Wij wensen Francien de troostende nabijheid van God toe.

Ds. Rein Brand

Willemina Herrebout – van Sabben
(20 december 1934 – 21 maart 2020)

Mina van Sabben is een echte Zeeuwse: geboren in ’s Heer Arendskerke en opgegroeid in de Zak van Zuid-Beveland. Ze leerde Jojakim Herrebout kennen, trouwde met hem en zo kwamen ze in Kloetinge te wonen in de Schimmelpenninckstraat met haar schoonouders als buren. Ze kregen een dochter en het leek zo goed te gaan. In 1965 is Jojakim plotseling overleden, hij was nog maar 34 jaar. Mina was in verwachting van hun tweede kind. Zo jong weduwe met twee dochters, ze moest door. Ze kon door, mede door de geweldige hulp van haar schoonouders, die ook altijd klaar stonden om op hun kleindochters te passen. Ze had ook een goede band met de broer van Jojakim en zijn vrouw en met haar eigen familie, haar tweelingzus in het bijzonder. Toen ik haar voor het eerst sprak (4 jaar geleden) vertelde ze over de uitzaaiingen van de borstoperatie die ze had gehad. Ook had ze veel pijn van een hernia, waardoor het lopen slecht ging. Allemaal beperkingen, maar klagen wil ze niet. Ze klinkt niet berustend, maar actief aanvaardend: zo is het en nu verder. ‘Weest in geen ding bezorgd.’ Die Bijbelwoorden noemde ze en toen ik de tekst opzocht (Filippenzen 4:6), zag ik dat ervoor staat ‘De Here is nabij’.  God gaf haar de levenskracht om verder te kunnen. Ze was een echt mensenmens en waardeerde dat zoveel mensen om haar gaven. Soms kwamen zo vaak mensen langs dat het teveel werd. Vorig  jaar is ze naar het Gasthuis verhuisd. De laatste tijd ging haar gezondheid achteruit. Toch nog vrij plotseling is ze overleden, in de leeftijd van 85 jaar. De afscheidsdienst was in kleine kring vanwege de coronacrisis. We mogen haar toevertrouwen aan God, voorgoed.

Ds Rein Brand

Jacomijntje Meeuwse – de Braal

(15 februari 1922 – 2 april 2020)

De ouders van Jacomijntje de Braal woonden op boerderij ‘Zomerrust’ aan de rand van Kloetinge. Daar is zij geboren als jongste in een gezin met nog 6 kinderen. Haar vader heeft ze nooit gekend, hij overleed toen zij een half jaar was. Het gezin verhuisde naar de ’s Gravenpolderseweg in Goes. Hier is zij samen met haar moeder blijven wonen, ook na haar trouwen met Rinus Meeuwse. Rinus was fruitkwekersknecht en begon later een eigen zaak met gewasbeschermingsmiddelen en andere artikelen voor de fruitteelt. Op de achtergrond werkte zij daar ook hard aan mee. Zij hadden inmiddels twee kinderen en oma kon dan op hen passen.  Later zijn ze in Kloetinge komen wonen. Daar is hun derde kind geboren. In Kloetinge had haar man de zaak aan huis en dat bracht voor haar ook veel  werk mee buiten het gezin om. Het was druk, maar heel bescheiden ging ze haar weg. Er was ook tijd voor ontspanning: samen genoten ze van prachtige reizen in binnen en buitenland.  Vanwege hartproblemen moest haar man het rustiger aan doen. Op 64 jarige leeftijd is hij overleden. Niet lang daarna is verhuisd naar De Schakel en daar heeft zij 20 jaar lang genoten van de prettige leefomgeving.  Vier jaar geleden was opname in Ter Valcke noodzakelijk. In die periode heb ik haar leren kennen:  heel rustig en bescheiden en vaak zo blij. Zondags na de kerkdienst kwamen haar kinderen gezellig met haar koffiedrinken: mooi om te zien! De laatste weken mocht de familie vanwege de beperkende maatregelen voor corona niet meer op bezoek komen en kort voor haar overlijden kon de familie maar heel beperkt afscheid nemen. Mooi in die periode was dat iemand buiten nog Psalm 42 gespeeld heeft op de accordeon. Haar lievelingslied:  ‘t Hijgend hert der jacht ontkomen / schreeuwt niet sterker dan ’t genot / van de frisse waterstromen / dan mijn ziel verlangt naar God.  Bij God mag ze wonen, geborgen in zijn liefde, voorgoed.

Ds. Rein Brand

 

Ali Allewijn

(3 september 1923 – 21 april 2020)

Aalbrecht Allewijn werd op 3 september 1923 geboren te Sint Philipsland, of ‘Flupland’, zoals hij het zelf altijd noemde. Hij was de derde zoon in het gezin, en heeft daar een vrije en mooie jeugd gekend. Op zijn 16e verjaardag brak de Tweede Wereldoorlog uit. Eerst nog ver weg, later dichterbij. Ali raakte  via zijn oudere broers betrokken bij het verzet. Tekenend voor het karakter van Ali – altijd nauwgezet, geordend, alles noterend, is een kleine agenda waarin hij in deze tijd zijn belevenissen bijhield. Pas na de oorlog kon Ali gaan studeren in Delft –een studie die in 1953 leidde naar een baan bij Architectenburea Rothuizen en ’t Hooft, hier heeft hij tot zijn pensioen in gewerkt.

In 1950 had hij inmiddels zijn grote liefde ontmoet, Maatje Traas, uit Waarde. Bij haar en haar ouders was hij op bezoek, toen in 1953 de ramp van de watersnood zich voltrok. Met de auto heeft hij zijn schoonfamilie kunnen evacueren naar Krabbendijke. In 1954 verloofden Alie en Maatje zich, om twee jaar later te trouwen op de koudste dag van de vorige eeuw: 16 februari 1956. Ze gingen wonen in Kloetinge. Hun gezin werd gezegend met vier kinderen, Albert, Roeland, Bregina en Coralie. In deze jaren heeft Ali vanuit zijn vakkennis ook veel bijgedragen aan de restauratie van de Geerteskerk. Een kerk die hem dierbaar was, al sprak hij niet makkelijk over zijn geloof. Zoals hij sowieso niet makkelijk over zijn gevoel sprak. Hij was een doener, die zijn liefde toonde in een vanzelfsprekende zorg die veel vérder ging dan wat vanzelf spreekt.

In 1995 kreeg Ali een hartinfarct, waar hij wonderwel van herstelde. Het maakte hem een serieuze fietser, om zo zijn gezondheid op peil te houden. Twee jaar later verhuisden Maatje en Ali naar de Wolfshoek, nog een  jaar later werd het eerste kleinkind geboren. Vanaf het moment dat Maatje in 2006 een hersenbloeding kreeg, tot het moment dat zij in april 2015 overleed, heeft Ali voor haar gezorgd met een tederheid en liefde die zijn kinderen vaak bewonderd hebben.

Het overlijden van zijn vrouw was een slag, maar de jaren van ziekte en het overlijden van dochter Bregina, oktober 2019, hebben nog diepere littekens achter gelaten. Dit verdriet kon Ali ook maar moeilijk aanvaarden. Tot 21 februari 2020 woonde Ali Allewijn zelfstandig, al kwamen er de laatste maanden wat zorgen over zijn mentale gezondheid. Toen bleek zorg noodzakelijk, als gevolg van mulit-infarct-dementie. Met hulp van Coralie en Albert, die 24/7 bij hem waren, ondersteund door de thuiszorg, kon de maand worden overbrugd totdat Ali naar Zwink 4, een kleinschalige woonvoorziening in Tholen kon. Op de dag van de verhuizing, gingen de verpleeghuizen op slot. Gelukkig was de zorg liefdevol en warm. Slechts één maand later op 21 april 2020, overleed Ali Allewijn, 96 jaar oud. In de afscheidsdienst hebben we stilgestaan bij de woorden: “Ik ben de Weg, de Waarheid en het leven.” Op dit kompas heeft Ali Allewijn geleefd, in dit vertrouwen is hij gestorven. Samen hebben we hem op de begraafplaats te Kloetinge toevertrouwd aan de aarde, waar hij mag rusten tot de jongste dag.

Ds. J.J. de Lange, Kamperland

 

CHRISTINA CATHARINA OLTMANS-BLOK

(18 februari 1930 – 7 mei 2020)

Op 7 mei is overleden Christina Catharina Oltmans-Blok. Zij is 90 jaar geworden. Zij was een sterke vrouw en tot op hoge leeftijd zeer vitaal. Samen met haar zoon Ron genoot zij van het leven: uitstapjes, wandelingen, de dieren en de natuur. Ze was een buitenmens. Opgegroeid op een boerderij had ze de ruimte, de natuur en de dieren lief. Samen met haar man, die in 2007 is overleden, werkte ze in de horeca. Na dit drukke bestaan was ze gesteld op haar rust. Het gezelschap van Ron en familie was haar genoeg. Na een korte ziekte is ze onverwachts overleden. Dit is voor Ron een groot gemis. In de uitvaartdienst op 12 mei is psalm 23 gelezen. In deze psalm wordt gezongen over de HEER die als een herder voor mensen zorgt. Hij is er om ons de goede weg te wijzen, om ons leven terecht te brengen. In het vertrouwen dat uit deze psalm spreekt, ontdekten we hetzelfde vertrouwen dat onder woorden wordt gebracht in de spreuk die Chris Oltmans zo eigen was: Alles zal reg kom. In dit vertrouwen, vertrouwen voor haar, maar ook voor hen die haar missen, hebben wij afscheid van haar genomen. Moge haar gedachtenis tot zegen zijn.

Ds. Marjo Wisse

GIEL-JAN LOOIJ

(3 april 1999 – 2 juni 2020).

Onbegrijpelijk, oneerlijk, niet te bevatten en intens verdrietig – zo noemen Jan en Petra, en Iris Looij het overlijden van Giel-Jan, hun lieve zoon en broer. Giel-Jan op zijn motor, zelf altijd bedachtzaam bij het rijden, is verongelukt door het rijgedrag van een roekeloze automobilist. Nog maar 21 jaar, in de bloei van zijn leven. Zoveel toekomst lag nog voor hem open, zou je denken, dit niet. Giel-Jan was op de middelbare school al een knappe ICT-leerling geweest en studeerde nu aan de Hogeschool Fontys in Eindhoven, hij was bezig met zijn minor aan de TU/e en werkte als designer bij PRODRIVE Technologies. Hij was erg geliefd bij medestudenten en bij docenten. Goes in zijn vak en behulpzaam. Een talentvolle student, die zelf ook goed kon lesgeven. Vanwege de coronamaatregelen was de hogeschool gesloten en kwam hij even thuis wonen bij zijn ouders en zus. Als vanouds het mooie gezin dat ze vormden: het warme contact met zijn ouders, de sterke band met zijn zus, Giel-Jan de drukke prater, altijd in voor een geintje. Hecht ook de band met opa en oma en binnen de familiekring. Een echte mensenmens. Wat valt het zwaar om hem te missen. “Mijn wereld staat stil”, zei zijn moeder. Boven de rouwkaart staat: Groot is de leegte die Giel-Jan achterlaat, waardevol zijn de mooie herinneringen aan hem. In een afscheidsbijeenkomst zijn veel van die herinneringen verteld en Iris zing een lied met eigen gitaarbegeleiding. Een liefdevol samenzijn rondom Giel-Jan, een geliefd mens. We mogen erop vertrouwen dat aan Gods liefde voor hem nooit een einde komt en we bidden dat God zijn liefde blijft geven aan allen die Giel-Jan zo zullen missen.
Ds. Rein Brand

ROY EDUARD VAN DER KERK

(27 maart 1947 – 8 juni 2020

Roy van der Kerk is geboren in Djakarta, toen nog Nederlands-Indië in een tijd van politieke en militaire spanning. In 1951 ging het gezin naar Nederland voor grootverlof en is hier gebleven. Terugkeer naar (tien) Indonesië was niet mogelijk. In Nederland zijn ze goed opgevangen en uiteindelijk in ’s-Heer Abtskerke komen wonen. Ze waren welkom. De bevolking leefde mee met de nieuwkomers en ook moeder Van der Kerk was zeer gastvrij. Roy groeide op in een gelukkig gezin van drie meisjes en drie jongens met liefdevolle ouders. Tijdens zijn schoolperiode in Vlissingen ontmoette Roy in de trein Jozien Hoogstrate. Zij kregen verkering en zijn in 1968 getrouwd. Roy en Jozien kregen twee kinderen: Astrid en Edwin. Ze waren trots op hun beide kinderen. Diep verdriet kwam door het tragisch overlijden van Edwin als gevolg van een verkeersongeval. Hij was 29 jaar. Het was een zware tijd voor Roy en Jozien en ook voor Astrid. Roy was geliefd in de familiekring en ook op zijn werk. Hij werkte in de bediening in verschillende restaurants en steeds met veel waardering van zijn werkgevers. De klanten hadden veel waardering voor zijn attente en respectvolle wijze van bedienen. Naast de vrolijke Roy was er ook een schaduwzijde. Van jongs af aan had hij slechte longen, wat zijn werk in de bediening zwaar maakte. Thuis gekomen was hij dan vaak stil en moe. Toen Roy begin 60 was kwamen de eerste verschijnselen van de ziekte van Alzheimer. Steeds meer beperkingen kwamen en hij was steeds moeilijker te bereiken. Twee jaar geleden in hij in Ter Valcke komen wonen, waar Jozien hem elke dag bezocht. De laatste tijd kon dat niet vanwege de corona maatregelen, maar toen hij stervende was mochten Jozien en Astrid bij hem komen. In de afscheidsdienst van Roy lazen we over de liefde (1 Korintiërs 13). Liefde is het grootste geschenk dat God aan mensen geeft en die liefde zal nooit vergaan. We nemen afscheid van Roy in vertrouwen op de blijvende liefde van God voor hem en voor Jozien en Astrid en haar gezin.
Ds. Rein Brand