In Memoriam

 Wij gedenken:


Wij gedenken Cornelis Johannis Bak

(13 januari 1923 – 10 mei 2021)

Op 10 mei is overleden Kees Bak in de leeftijd van 98 jaar. Hij heeft een hoge leeftijd bereikt in een redelijk goede gezondheid en ook helder van geest. We kwamen bij elkaar om zijn leven te gedenken in dankbaarheid, dankbaar voor wie hij was en dankbaar voor de zorgzame leiding van God in zijn leven. Heel bijzonder was de wijze waarop hij Marie Geense leerde kennen, zijn latere echtgenote. In het begin van de Tweede Wereldoorlog zocht de familie Geense een veilige omgeving en zo kwamen ze een tijdje inwonen bij de familie Bak op De Groe. Marie maakte indruk op Kees en omgekeerd, en ze kregen verkering. Die liefde is gebleven ondanks de twee jaar die Kees in Duitsland doorbracht als dwangarbeider. Hij heeft toen nog een vluchtpoging gedaan, maar werd opgepakt en op een andere plaats te werk gesteld. Kees heeft de oorlog overleefd, hij kwam terug, Marie is hem trouw gebleven en ze trouwden in 1946: een goed huwelijk van bijna 72 jaar. Ze kregen drie dochters en de kring van het gezin groeide toen die trouwden en er kleinkinderen en achterkleinkinderen kwamen. Er was een goed contact onderling en tijdens de afscheidsbijeenkomst haalden een aantal kleinkinderen mooie herinneringen op. Ook het goede contact binnen de familie werd genoemd. Kees was werkzaam bij Shell, op het laatst als chef van het distributiecentrum in Goes bij de haven. Hij ging al vroeg met pensioen en heeft samen met Marie vele reizen gemaakt. Ook naar Duitsland en wat eerder de vijand was, is hij later anders gaan zien: Kees keek vaak naar de Duitse TV en hield van schlagermuziek. Een moeilijke tijd kwam toen Marie vergeetachtig werd en steeds meer verzorging nodig was. Kees heeft dat (met hulp) vol gehouden tot het laatste toe. In 2018 is Marie overleden, hij voelde het gemis: ‘zo lang samen en nu zo stil’. Maar hij was ook blij met de hulp van dochter Nellie en het contact met een goede vriendin. Ze hadden nog het plan om er weer samen met hun scootmobielen op uit te gaan. Onverwacht is Kees ziek geworden en na een paar dagen overleden. In de afscheidsbijeenkomst lazen we over de zorgzame liefde van God: De Heer is mijn herder  (Psalm 23). God zal Kees blijven omringen met zijn liefde, voorgoed, daar mogen we op vertrouwen.

Ds. Rein Brand


Wij gedenken Jacobus Antonie Hoste

(24 december 1932 – 14 mei 2021)

Op 14 mei is overleden Jaap Hoste in de leeftijd van 88 jaar. Jaap is geboren in Nieuwvliet, West Zeeuw-Vlaanderen. Voor zijn werk kwam hij naar Kloetinge, waar hij gemeentesecretaris werd. Samen met zijn collega’s op het gemeentehuis vormden ze een goed team. In Kloetinge leerde hij Truus Noteboom kennen, ze trouwden en kregen een zoon. Samen als gezin hadden ze eerst een goede tijd. Later werd het moeilijk, toen Truus ziek werd. In 1972 is zij overleden en een verdrietige tijd volgde. Met grote waardering kon Jaap vertellen hoeveel steun hij toen vanuit de familiekring gekregen heeft. Een nieuwe periode in het leven van Jaap brak aan, toen hij Ellen Maquelin ontmoette en dit contact uitgroeide tot een lang en gelukkig huwelijk van uiteindelijk 45 jaar. Jaap was een bekwaam bestuurder, die een lange tijd gemeentesecretaris in Goes is geweest. Ook als vrijwilliger had hij veel bestuurlijke functies. Samen met zijn vrouw kon hij genieten van de reizen die ze maakten en van de mooie momenten samen met anderen. In het bijzonder voelde hij de speciale band met zijn zoon, schoondochter, kleinzoon en kleindochter. Tot drie jaar geleden was Jaap redelijk gezond, daarna veel minder. Op het laatst was opname in Ter Valcke noodzakelijk. Om zijn leven te gedenken kwamen we bij elkaar voor een afscheidsdienst in de Geerteskerk. We lazen over Jezus, die Gods liefde deelt met de mensen om hem heen en als een levensopdracht erbij zegt: doe net zo, deel Gods zorgzame liefde met elkaar en met mensen om je heen, zo beleef je vreugde met elkaar (Johannes 15: 9-12). We mogen Jaap Hoste toevertrouwen aan God, die de bron van liefde blijft voor Jaap zelf, en voor wie hem zullen missen, in het bijzonder Ellen, zijn vrouw.

Ds. Rein Brand


Wij gedenken Janna Pieternella Quist-Bosman

(4 april 1938 – 18 mei 2021)

Op 18 mei is overleden Janny Quist-Bosman in de leeftijd van 83 jaar. In de Geerteskerk kwamen we bij elkaar voor een dienst van dank en uitzicht. Janny had zelf de Bijbeltekst uitgekozen die centraal moest staan: Geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde (1 Korintiërs 13:13).  Aan haar kinderen had ze een briefje gegeven met een korte uitleg waarom juist deze tekst zo bij haar leven past en bij haar geloof. Ze vertelde mij erover toen ik bij haar in het ziekenhuis was, ze had een hartinfarct gehad en had ook een zware longontsteking, het einde van haar leven leek nabij. Geloof, hoop en liefde, ja vooral de liefde! De liefde die ze zelf ontvangen had: in het bijzonder van Jo, haar man. Zo prachtig vulden ze elkaar aan: hij had een baan en zij had volop werk thuis, ze kregen vier kinderen en die kregen alle aandacht. In 1971 (ze was toen 33 jaar) kreeg Janny de diagnose dat ze een spierziekte had en daarmee waarschijnlijk niet heel oud zou worden. Uiteindelijk heeft ze nog 50 levensjaren erbij gekregen. Ondanks de beperkingen kon ze het goede zien dat er ook was: een lieve man die altijd klaarstond, haar gezin dat haar zo dierbaar was, de partners van de kinderen, de kleinkinderen die kwamen en ook achterkleinkinderen. Ze was God dankbaar voor de liefde van allen die dichtbij haar stonden. Liefde die ze zelf ook volop gegeven heeft. Vanuit haar geloof heeft ze de kracht en sterkte ervaren in blijde en verdrietige dagen. Die verdrietige dagen kwamen toen Jo ziek werd en in de periode na zijn overlijden in 2018. Wat voelde ze het gemis: zoveel deden ze altijd samen, zijn steun, zijn wijsheid ook. Ze vroeg zich af wat nog de zin van haar leven was, maar opnieuw vond ze de kracht om door te gaan, juist ook door de liefdevolle aandacht van haar kinderen en kleinkinderen. In een korte tijd is een einde aan haar leven gekomen: herstel bleek niet meer mogelijk, maar ze zag vooruit met hoop op de geborgenheid in God en een eeuwig leven.

Ds. Rein Brand


Op zaterdag 20 maart is na een kort ziekbed Johannes Van Stel uit de Schakel overleden. Hij is 81 jaar geworden. Dhr. van Stel laat een vrouw, twee kinderen en kleinkinderen na. De familie van Stel woonde lang aan de Martinus Nijhofflaan.  Op vrijdag 26 maart heeft de crematieplechtigheid in besloten kring plaatsgevonden.

In memoriam: Sjouke Postma ( 1952-2021)

Op maandag 15 maart kwam onverwachts het bericht dat Sjouke Postma, onze scriba, ernstig ziek was. Na een paar dagen tussen hoop en vrees is hij op zaterdag 20 maart in het ziekenhuis gestorven. Sjouke is maar 68 jaar geworden.

Sjouke was als scriba op velerlei fronten actief: hij beheerde de website, lrp, naast de gebruikelijke scribaatstaken. Sjouke was geboren in Hoogezand-Sappemeer in een Gereformeerd gezin, trouwde al jong met Gerda. Samen woonden ze op verschillende plaatsen in binnen en buitenland: België, Duitsland, Hallum en tenslotte Kloetinge. Samen kregen ze één zoon: Theo, en twee kleinkinderen. Sjouke was beroepsmilitair en werd in zijn functie uitgezonden naar Bosnië, een periode die hem heeft getekend. 

Sjouke speelde graag orgel in de kerk tijdens de zondagse diensten in Duitsland en Hallum, en in Kloetinge tijdens open dagen, koningsdag en monumentendag. Zijn stijl werd gewaardeerd. Sjouke was zeer nauwkeurig in de werkzaamheden, die hij verrichtte. Sjouke had voor ieder een vriendelijk woord, en veel mensen in de gemeente kenden hem en waardeerden hem. Voor het vele werk, dat hij verricht heeft, ontving hij op zijn ziekbed nog een Koninklijke onderscheiding. Sjouke was niet iemand die te koop liep met zijn gevoelens, maar zijn geloof kwam vooral naar voren in hetgeen hij deed. Tijdens de gedachtenisdienst werd de tekst uit Psalm 43 gelezen: “Wentel uw weg op de Heer, en vertrouw op Hem; Hij zal het maken”. De trouwtekst van Sjouke en Gerda, destijds gekozen met het oog op de spannende situaties waarin Sjouke als militair verkeerde. In deze dienst hebben we Sjouke herdacht in het vertrouwen dat Hij nu opgenomen is in Gods eeuwige barmhartigheid. We wensen Gerda, Theo en Linda, Nienke en Dex sterkte en Gods nabijheid toe. Als kerkenraad en gemeente zullen we Sjouke enorm missen.

Ds. Janneke Herweijer