In Memoriam

Kerkraam noordertransept met de herfstkleuren op de achtergrond.

Cornelia Leuntje Ruissen – van de Guchte
(15 maart 1927 – 7 november 2019)

Corry van de Guchte is opgegroeid in Wemeldinge. Ze kreeg verkering met Rinus Ruissen uit Kattendijke, maar pas na de oorlog konden ze trouwen. Rinus had tijdens de oorlog een oproep gekregen voor tewerkstelling in Duitsland. Dat was een zware tijd voor Rinus en ook voor Corry. Contact was er door de brieven die ze elkaar schreven. Corry is hem trouw gebleven en na hun huwelijk in 1950 zijn ze in Kapelle gaan wonen. Ze hadden een goed contact met ds. van der Hel, de predikant in Kattendijke. Op aanraden van deze dominee, die later in Lent werkzaam was, zijn zij ook in Lent komen wonen. Rinus huurde een boomgaard van de kerk en Corry verkocht fruit aan huis. Het waren gelukkige jaren: hun leven samen en daarbij het werk en andere activiteiten (voor Corry het kerkkoor). Ze waren nog steeds kinderloos, maar na 18 jaar huwelijk werd hun dochter Karin geboren. Een groot wonder in hun leven. Corry werd een zorgzame moeder. Inmiddels woonden in Kloetinge aan de Zomerweg, terug in Zeeland, heel vertrouwd. Later kwam schoonzoon Johan in de familie en ze kregen drie kleinkinderen. Corry en Rinus hebben veel goeds met het gezin van hun dochter kunnen delen. Rinus is overleden in 2009 en Corry miste hem erg. Toen ze zelf meer verzorging nodig had en moest verhuizen naar Ter Weel in Rilland, fleurde ze op door de gezelligheid met de mensen om haar heen. In de dankdienst voor haar leven lazen we Psalm 23, over de zorgzame leiding van God in je leven. De HEER is mijn herder, zo heeft Corry het ervaren.
Ds. Rein Brand.

 

Christiaan Wilhelm Paans.
(5 maart 1939 – 30 november 2019).

Wim Paans is opgegroeid in Werkendam en na een tussenliggende periode teruggekeerd naar de omgeving van Rotterdam. Hij werkte bij de gemeente Rotterdam en woonde in Hendrik-Ido-Ambacht. Daar heeft hij zijn vrouw Janneke leren kennen. Janneke werkte in het onderwijs. Vooral via haar groeide de kring van mensen om hen heen. Zij kregen drie zonen. Toen die het huis uit waren, hebben ze samen veel gereisd, zoals naar Denemarken waar de zus van Wim woont. Er kwamen kleinkinderen en oma en opa werden vaak gevraagd om op te passen. Ze zijn in Kloetinge komen wonen toen het ouderlijk huis van Janneke beschikbaar kwam. Voor Janneke was Kloetinge heel vertrouwd en ook Wim voelde zich er goed thuis. Een lange periode van ziek zijn brak aan. De eerste behandelingen sloegen goed aan. Ik leerde Wim drie jaar geleden kennen, toen kon hij veel minder en had hij minder kracht voor zijn hobby. Hij wees op het beeldhouwwerk in de kamer. Prachtig om te zien! Wim maakte ook gedichten, op zijn ziekbed vertelde hij erover en reikte mij een papier aan:…het licht doet met me wat het wil, / of ik al ga, of ik sta stil, / of ik iets neem, of ik iets leg neer, / bij alles is het licht mijn heer. Wim verlangde naar “het licht” en dacht daarbij aan God. In de dankdienst voor zijn leven lazen we daarom Psalm 36: God, die de bron van het leven is, door Gods licht zien wij licht. Zo moge het zijn: voor Wim, voor zij vrouw Janneke en hun kinderen en kleinkinderen.
Ds. Rein Brand.

Jan Paardekooper
(20 maart 1946 – 14 december 2019)

Jan Paardekooper woonde samen met zijn vrouw Lies aan de Oostmolenweg. Kort nadat ze getrouwd waren, hebben ze samen op het terrein van de ouders van Jan een bedrijf opgebouwd. Het werd uiteindelijk het hoveniersbedrijf en tuincentrum ‘Paardekooper’. Hier te werken was de lust van zijn leven. Jan en Lies vonden het heel fijn dat hun zonen Dave en Niels mee gingen werken in het bedrijf en dat ze dit uiteindelijk hebben overgenomen. Jan zou hand- en spandiensten blijven verrichten. Helaas is het daar nauwelijks van gekomen omdat hij ernstig beperkt raakte na een ziekenhuis opname. De laatste jaren van Jan zijn overschaduwd door pijn. Zijn vrouw Lies, zijn kinderen en kleinkinderen waren en bleven intens verbonden met Jan. Lies zette zich tot en met in voor de dagelijkse zorg om Jan. Met persoonlijke woorden van verbondenheid hebben zijn kinderen en kleinkinderen hun dankbaarheid en liefde geuit tijdens de afscheidsdienst in de Geerteskerk, waar de nadruk lag op de kern van Psalm 23: ‘want Gij zijt bij mij’. Veel mensen waren bij de dienst aanwezig. In een lange stoet liepen zij naar de begraafplaats in Kloetinge, voorafgegaan door de leden van het Sint Sebastiaans gilde waar Jan zelf ook deel van uit maakte. Wij wensen zijn vrouw Lies, zijn kinderen en kleinkinderen Gods liefdevolle nabijheid toe bij het dragen van dit verlies.
A. Jobsen

Jan Willem Sinke
(15 februari 1926 – 21 januari 2020)

Jan Sinke is geboren in Goes. Hij is hier opgegroeid en getrouwd met Francien Vermeule uit Kloetinge. Bij de kerkelijke bevestiging van hun huwelijk was de trouwtekst  Jezus was ook genodigd (bij de bruiloft te Kana, Johannes 2: 2). Francien weet het nog precies en bij het gedenken van het leven van Jan dachten we aan de betekenis van dit Bijbelgedeelte, ook nu. Het is belangrijk dat Jezus erbij is op je levensweg samen als echtpaar en samen met anderen. Op jonge leeftijd heeft Jan een moeilijke tijd meegemaakt, toen hij in 1947 als militair uitgezonden werd naar Nederlands Indië in de tijd van de politionele acties. Hij heeft daar de spanning en dreiging meegemaakt, maar na terugkeer in Nederland bleef dat een gesloten boek. Jan kon een nieuw leven opbouwen samen met Francien. Zij kregen twee zoons. Hij had fijn werk als vrachtwagenchauffeur. Lange, verre reizen maakte hij en had daarbij een grote zelfstandigheid. Na zijn pensioen kon Jan zijn leven verder invulling geven. Nu maakte hij lange reizen samen met Francien. Met de auto naar Frankrijk en andere landen in Europa. Thuis in Kloetinge deed hij vrijwilligerswerk bij onze kerkelijke gemeente. Later verhuisden Jan en Francien  naar Goes. De laatste jaren ging zijn gezondheid achteruit. De beperkingen maakten dat ze meer thuis waren. Ze waren niet alleen opa en oma, maar inmiddels ook oud-opa en oud-oma geworden van hun achterkleinkinderen. Na een korte tijd in het ziekenhuis is nog vrij plotseling een einde aan Jan zijn leven gekomen. Wij wensen Francien de troostende nabijheid van God toe.

Ds. Rein Brand